Mesjasz zwierząt

Początek Ewangelii Zwierząt

Ciemnica w katedrze

Zbawca Anna rzekł:

Oto otrzymałam sen. Stanął przede mną Bóg, i powiedział:

- Dziecko, jak ci się zdaje – czy ktoś wreszcie zostanie zbawicielem wszystkim zwierzętom?

- Myślę, że jeśli zechcesz, tak się stanie, Wielki i Inny Boże.

- Dziecko, a czy ty zgodzisz wziąć to zadanie?

- Z radością, gdyż wiele czasu poświęciłam, rozmyślając, co mogę zrobić, aby wszystkie zwierzęta uwolnić od ludzkiego bólu, dać im szczęście oraz Twoje życie wieczne.

- To ostatnie już mają. Do tego nie wiesz, co mówisz, gdyż zbawienie nigdy nie jest radością dla zbawiającego.

- I tak chcę to zrobić, Wielki i Inny Boże.

- Musisz odwrócić się od wszystkich ludzi. Musisz oddać ich mi na zawsze i pozbyć się ich ze swojego życia. Musisz ich w sobie zamienić na te, które chcesz zbawić, i które odtąd będą wszystkim, co posiadasz. I nic więcej prócz nich nigdy nie posiądziesz.

- Niech się tak stanie.

I ujrzałam wielką rzeszę ludzi, uśmiechniętych i smutnych, spokojnych i rozgniewanych, młodych i starych, znanych i nieznanych. I odwróciłam się od nich bez trudu i zmagania wewnętrznego, gdyż byli mi obcy i nie pragnęłam mieć o nich żadnego starania.

Wtedy zobaczyłam wszystkich, których spotkałam w swoim życiu – miłych i obmierzłych, namiętnych i obojętnych. I odwróciłam się od nich, choć serce mnie zakłuło na widok tych, z którymi się wychowałam.

I wtedy ujrzałam tego, którego mocno kocham, tę, która mnie urodziła, oraz tych, którzy uczynili mi w życiu tylko i największe dobro. I wtedy krzyknęłam:

- Wielki i Inny Boże, oddam ci na zawsze i tych, którzy są najdrożsi memu sercu, choć wiem, że nie ujrzę ich już nigdy więcej, nawet w Tobie w Twojej wieczności!

I ujrzałam na twarzy tego, którego kocham, wielki ból, na twarzy tej, która mnie urodziła, wielki smutek, a na twarzach tych, którzy uczynili mi tylko i największe dobro, wielkie rozczarowanie. I zamknęłam oczy, i odwróciłam się od nich ku tym, których chciałam zbawić ode złego. Ujrzałam wąskie źrenice i oczy zupełnie czarne, płetwy, rozwidlone języki, żuwaczki, niezliczone odnóża, dzioby, lotki, szpony, chitynowe pancerze, pierścienie, okrywy, sierść i łuski. Ujrzałam tych, których zjadałam lub których zjadali moi towarzysze. Tych, którzy ciągnęli nasze wozy, oddawali nam futra i skóry, i którzy ginęli pod kołami naszych pojazdów. Tych, których biliśmy i poniżaliśmy, których gotowaliśmy żywcem i rozdeptywaliśmy dla zabawy, których gazowaliśmy i oblewaliśmy żrącymi substancjami, których wysyłaliśmy w przestrzeń kosmiczną, których dla rozrywki wyjmowaliśmy z życiodajnych miejsc na śmierć, który rozrywaliśmy i obdzieraliśmy ze skóry, z których spuszczaliśmy krew i którym wyrywaliśmy odnóża, których zamykaliśmy w ciasnym pudłach, i których na zawsze wydawaliśmy na tęsknotę za miejscami urodzenia i bliskimi. Ujrzałam te, które były dla nas wszystkim, a które mieliśmy za nic. Patrzyły na mnie jak na Obcego, a ja nie mogłam im powiedzieć nic.

- Hej, dziecko, czy wiesz, co się teraz stanie?

- Tak, Wielki i Inny Boże, teraz wszystkie mnie pożrą.

I tak się stało.

Gdy obudziłam się, za oknem była całkowita cisza. Dokonało się, a ja poczułam szczęście i wielki smutek.